Labogids

Varicella Zoster PCR : klinische info

Varicella-zostervirus (VZV) behoort samen met Herpes-simplexvirus (HSV) 1 en 2 tot de alfa-herpesvirussen en wordt ook humaan herpesvirus 3 genoemd. Het is een gekapseld DNA-virus met een genoom van 125000 bp en minstens 69 “open reading frames” (ORF).

Het virus infecteert meestal kinderen (5 tot 10 jaar) en zo’n primaire infectie resulteert in een veralgemeende pustulente zelflimiterende huiduitslag geassocieerd met koorts (wind- of waterpokken). Na infectie blijft het virus latent aanwezig in de dorsale ganglia. Het virus kan dan later terug geactiveerd worden wat resulteert in herpes zoster, of gordelroos, een gelokaliseerde, pijnlijke, vesiculaire huiduitslag.

De incidentie stijgt met de leeftijd van de patiënt en immunosuppressie. Indien de reactiviatie van het virus gebeurt in het oftalmisch deel van de trigeminale zenuw kan dit leiden tot keratitis.

Primaire infectie gebeurt in de gematigde klimaten meestal in de winter en lente. In tropische gebieden komen primaire infecties weinig voor.

Primaire infectie van zwangere vrouwen kan leiden tot pneumonie bij de moeder (5 tot 10%) en tot diaplacentaire overdracht van het virus naar de foetus wat bij een klein percentage van de foetussen kan leiden tot het genitale varicellasyndroom bestaande uit huiddefecten, oogafwijkingen en hypoplastische ledematen al of niet in combinatie met afwijkingen van het centraal zenuwstelsel.

Indien de gastheerimmuunrespons niet in staat is om de VZV-viremie te stoppen is VZV in staat om de longen, de lever en het centraal zenuwstelsel te infecteren, wat kan leiden tot respectievelijk respiratoir falen, fulminant leverfalen en encefalitis of cerebrale ataxie.